سندرم سی سالگی

  بحران سی سالگی  برای من نگاه به روزهای گذشته ای است که به شکل غیرقابل باوری خالی از هر گونه احساس آشنای ست.روزهای که انگار به سان ورزش بادی ناگهانی اعلام وجود کردن   و حال و تصورمو از آینده رو به طرز وحشتناکی از  ایده و عشق و هدف  خالی کردن.روزهای که گذشته ان و منو  در مرز حال و آینده  تنها گذاشتن . این تنهایی بر خلاف گذشته یه حس  به تمام معنا پوچ ه ! روزهای هست که چیزای که میخوامو دوست ندارم و چیزای رو که نمیخوام در اوج اهمیت ،  برام بی اهمیت ه .حتی همین دوست داشتن و نداشتن رو نسبت به اتفاقات زندگیم از دست دادم و در این بحران دغدغه های  بی شمار و تمام نشدنی ، اتفاقات از  حیث احساس  سقوط کردن و به یه حالت میکانیکی  برای دفع اونا خلاصه شدن .

گذشت ایام، سندرم سی سالگی به من رسونده و مثل سرطانی که در تمام بدن پخش میشه ، در حال شاخه و برگ دادن ه و بطور ترسناکی تبدیل به اینه ای شده که هبوط  از بهشت جوانی رو به جهنم دهه سی سالگی  در حال به رخ کشیدنه ...

87

ما شعله‌ی شوق تو به صد حیله نشاندیم
دامن مزن این آتش پوشیده‌ی ما را....

#وحشی_بافقی

تو دوره ای که اوج خنده مصداق بارز تمارض ه و لحظه در سرازیزی تکرار رو به فناست ، گپ چند دقیقه ای و تلفنی با کسی که زندگیش تصور جهنم در پهنای دنیاست،ولی  هر دفعه صحبت کردن باهاش گل لبخند باشه به احساست  باید گفت این فرصت در این دوره کسادی واقعا که کیمیاست   ....

85

      همیشه از موسیقی میترسیدم ، چون نمیدانستم میخواهد مرا به چه دنیایی ببرد !!!

فرانتس کافکا

      مای همیشه فراری از موسیقی ، دغدغه های داشتیم که هوا خواهی از موسیقی براش خیلی شیک بود یا که احساس خسته و کهنه و چروک شده ما  برای به پرواز در اومدن  باهاش بی پر و بال بود و برای همینم بود که با تمام احساس جای خالی موسیقی در زندگیم ، همیشه از کنارش گذشتم اما این روزا ، تو دهه سوم زندگیم تازه متوجه شدم چیزی که شاید میتونست گذشته رو برای اینده - از نظر احساس- قدرتر و بهتر کنه همونه که جای خالیش همیشه احساس میشد.برای همین هست  که مثلا قراره این دهه از زندگیم موزیکالترین دهه زندگیم شه  البته با این نکته که به چی قراره باهاش برسیم  یه سوال سخت و بی جوابه ...