309

ی ک نت کافی ست تا ناگهان در میانه ی اکنون از هیاهوی زمان کنده شوی و به اقلیم خاطره پرت شوی به روزهایی که جهان پیش از آن که غبار تردید و فرسودگی بر چهره اش بنشیند، صمیمی تر ناب تر و شاید واقعی تر بود. آنجا که زمان هنوز دندان هایش را بر لحظه ها نکشیده بود هنوز بی رحمانه نمیدوید و لحظه ها، پیش از آن که به خاکستر گذشته بدل شوند، فرصت زیستن داشتن